Karta po angielsku wydaje się zadaniem na jedno popołudnie: przetłumaczyć nazwy dań, wydrukować drugą wersję, gotowe. Potem okazuje się, że angielski gość i tak pyta obsługę o połowę pozycji, a kelner i tak tłumaczy.

Ten tekst jest o tym, dlaczego tłumaczenie samej karty rzadko wystarcza i co trzeba zrobić dodatkowo, żeby gość z zagranicy naprawdę poradził sobie sam.

Trzy miejsca, w których urywa się angielski

Kiedy prześledzisz drogę gościa od wejścia do rachunku, tłumaczenie karty okazuje się jednym z kilku kroków - i wcale nie najtrudniejszym.

Nazwy dań. Tu jest najłatwiej i zwykle tylko to się robi.

Opisy i składniki. Tu zaczynają się schody. „Kluski śląskie" przetłumaczysz, ale gość i tak nie wie, czy to danie mączne, czy ziemniaczane, i czy jest w nim mięso. Nazwa bez opisu nie odpowiada na pytanie, które gość naprawdę ma.

Wszystko po zamówieniu. I to jest miejsce, o którym się zapomina. Gość zamawia po angielsku, a potem dostaje potwierdzenie, status i paragon po polsku. Z jego strony wygląda to tak, jakby system przestał go rozumieć dokładnie w momencie, w którym już zapłacił.

Dlaczego drugi wydruk to zły pomysł

Papierowa karta w dwóch wersjach ma trzy wady, które ujawniają się dopiero po miesiącu.

Po pierwsze, dubluje pracę przy każdej zmianie ceny. Zmieniasz cenę w jednym miejscu, zapominasz w drugim - i masz dwie różne karty w jednej sali.

Po drugie, wersja obca zawsze jest starsza. Polską przedrukowujesz, bo widzisz ją codziennie. Angielską dodrukujesz „przy okazji", która nie nadchodzi.

Po trzecie, nie skaluje się poza jeden język. Przy drugim języku obcym problem mnożysz przez dwa.

Karta cyfrowa rozwiązuje wszystkie trzy naraz, bo tłumaczenie jest wersją tej samej pozycji, a nie osobnym dokumentem. Zmiana ceny dzieje się raz.

Tłumaczenie automatyczne: gdzie pomaga, gdzie szkodzi

Wygenerowanie tłumaczenia całej karty automatycznie zajmuje chwilę i jest dobrym punktem startu. Ma jednak przewidywalne słabe miejsca i warto je przejrzeć ręcznie:

  • Nazwy własne dań - „Pierogi", „Żurek", „Oscypek". Tu tłumaczenie dosłowne szkodzi. Lepiej zostawić nazwę oryginalną i dodać krótki opis po angielsku. Gość i tak zamówi „pierogi", a nie „dumplings".
  • Regionalizmy i nazwy autorskie - „Danie szefa", „Zestaw góralski". Automat przetłumaczy je dosłownie i wyjdzie coś, czego nikt nie zamówi.
  • Alergeny i składniki - tu pomyłka nie jest śmieszna, tylko niebezpieczna. Tę część sprawdź zawsze.

Reszta karty - opisy, kategorie, standardowe składniki - tłumaczy się dobrze i nie warto na to poświęcać wieczoru.

Test, który warto zrobić przed wdrożeniem

Weź telefon, przełącz kartę na angielski i przejdź całą ścieżkę tak, jak zrobiłby to gość: wybierz danie, dodaj do koszyka, złóż zamówienie, otwórz stronę statusu, przeczytaj maila, który przyszedł.

Jeśli w którymkolwiek z tych kroków zobaczysz polski tekst, to jest dokładnie to miejsce, w którym gość zostanie sam. W praktyce najczęściej urywa się właśnie po złożeniu zamówienia - interfejs bywa dwujęzyczny, a powiadomienia już nie.

To jest test na pięć minut i wypada zrobić go przed podjęciem decyzji o narzędziu, a nie po.

Co z modyfikatorami

Osobna pułapka: opcje przy daniach. „Bez cebuli", „duża porcja", „dodatkowy ser". Bywają przetłumaczone rzadziej niż nazwy dań, bo siedzą głębiej w konfiguracji.

Dla gościa efekt jest niezręczny: angielska nazwa dania z polskimi opcjami pod spodem. To nie blokuje zamówienia, ale wygląda na niedokończone - i słusznie, bo jest niedokończone. Warto o to zapytać, oceniając jakiekolwiek narzędzie.

Dla kogo to się naprawdę opłaca

Dwujęzyczna karta ma sens tam, gdzie gość zagraniczny to nie wyjątek, tylko stały udział: hotele i pensjonaty, lokale w centrach turystycznych miast, przy szlakach i w pobliżu lotnisk.

W lokalu, do którego obcokrajowiec trafia raz w tygodniu, ważniejsza jest jedna osoba w obsłudze mówiąca po angielsku niż cała infrastruktura tłumaczeń. Warto to sobie uczciwie policzyć, zanim potraktuje się dwujęzyczność jako priorytet.

W obiektach noclegowych rachunek wygląda inaczej, bo tam dochodzi jeszcze zamawianie z pokoju o nietypowych porach - o tym pisaliśmy osobno w tekście o room service w małym hotelu.

Podsumowanie w trzech punktach

  1. Tłumaczenie nazw to jedna trzecia roboty. Opisy i komunikaty po zamówieniu decydują o tym, czy gość poradzi sobie sam.
  2. Automat jest dobrym startem, ale nazwy własne, regionalizmy i alergeny przejrzyj ręcznie.
  3. Przetestuj całą ścieżkę po angielsku, łącznie z mailem po zamówieniu. To pięć minut, a pokazuje więcej niż każda specyfikacja.

Jak to wygląda u nas i czego nie obsługujemy, opisaliśmy na stronie systemu QR dla hoteli i pensjonatów. O tym, jak w ogóle przekonać gości do zamawiania z telefonu - także tych, którzy mówią po polsku - jest osobny tekst: jak przekonać gości do zamawiania z telefonu.